"Enter"a basıp içeriğe geçin

Anamın Şiiri

Dört mevsimde bahardır anam,

Çiçekli şalvarı dalgalandığında

Havaya düşer cemre, toprağa, suya.

Ebemkuşağı yazması sarkar salkım söğütler,

Yeşil ceviz kokulu kınalı saçları

Oya oya nur, dökülür pak alnına.

 

Pazar akşamları teşt sırasında öğretti anam

Soba demirlerinde asılı ıslak havluyla

Büyüdükçe katmerlenen kirimizi.

 

Baba, oğluna; ana, kızına pay eder derdini;

‘Bir kızım olsun’ sevdasına tutulmuş anam

Hasat olmayışı bundandır uzayan saçlarımın.

 

İşporta bir tarak, saçlarımı tararken

Bir şiir yazardı anam,

Dünyayı değiştiren, bir şiir.

Kâğıdı odun, kalemi çıra.

 

Bir akşam televizyona bağırdığında

Babamdan bile güçlü duruyordu karşımda.

-Ey, his fakiri kara dünya,

Şiirimi karalatmam sana!

 

Elim ayağım şiire kesmişti

Anamın kitabında.

Latest posts by Ulaş Konuk (see all)

Bu yazı yorumlara kapalı.