"Enter"a basıp içeriğe geçin

Furkan

Uğruna can, uğruna ömür verdiğin isimlerle
Yâ Rahman Yâ Rahim…
Çok istedim kaldığımız bu yerden sana seslenmeyi
Bir hitap şekli bulmak için çok bekledim
Bilenip durduğu düşman bıçaklarının
Olanca keskinliğiyle dayandığı kalplerimize
Önceki asrın son biletleri kesilmiş ikimize de
Aynı ezgileriyle yetiştik belki de bir neslin
Yapamadım ama ben
Şehadetine şahitliğimle yedi bahar geçirdim
Bombalarda çiçek yetiştirmesi gibi Filistinli kadının
Bıraktığın acıyı sen de, dipdiri umutla harmanladın
Geride bir hevesle kalmak dağıldı gençliğime
Yani tebessüme dönüşmek Gazzeli çocukların gözlerinde
Ellerimde sıkışmış ve sıkılmış bir yumruk oldu onlar
Şeytan kısığına dönüştü her gün sokak
Öyle güzel güldüğün fotoğrafına bakıyorum şimdi
Gözlerime doldurduğum kirden utanarak…
Terk ettiğimiz tepelerinden birine çıkıp dünyanın
Şu ufuk çizgisinin ötesinde
Vahşi bir katil var diye haykırdın
Kırdın gönlümüze kurulan ambargoyu
Şehrimiz var orada, kıblemiz var hatırlattın
Hakkı tutup ayrıldı bu batıl çağdan bir Furkan
Yedi sahte bahar geride, yedi utanç, yedi umut
Bir de şehadet oldu bize kalan…

Latest posts by Mehmet Burak (see all)

Bu yazı yorumlara kapalı.