"Enter"a basıp içeriğe geçin

Kış Türküleri

1.

insan ıslak bir kaldırımda yürürken
bir yüzyıl yanılgısı oluyor
tozlu kitaplar devriliyor yere insan
ıslak bir kaldırımda yürürken
üzerinde siyah sevgiler açan bir bardağı yere fırlatıyor
korkusunu birkaç pahaya satıyor, elinde eldiven
gırtlağında şehir,
Ve kirli yüzü dünyaya dayanılmaz bir soru
insan, korkunç bir kaldırımda yürüyor
belki de bir korkuya doğru.

2.

Korkuyu ellerin anlatıyor artık
Bakıyorum, onlar uzaklar kadar uykusuz, unutkan
Ve ıslak gök çiçekler gibi kanatmıyor kedini
Saçlarımı tarıyorum bir ceylan
Kurtuluyor vurulmaktan
Benim güzelliğimden artıyor şimdi şehir.
Bulamıyorum, dünyaya bulamıyorum kendimi
Çünkü ölürken başlıyor dirilmeye insan

3.

Beyaz atlı bir resme bakmak, ne demek
bilmiyorum, belki
beklemek
belki
yüreğinde beyaz ve düzgün taşlar biriktirmektir
bir gün suya fırlatmak için mesafeleri
fakat hepsi kendini aynı sorularla tamamlıyor
gözyaşının rengi nedir
gibi.

4.

anladım, ruhlar birbirine dokununca
başlıyor sürgün
savdaya
ve karanlığın yansıdığı yere yüzün
ben kendimi ağrıyan bir azı dişi olarak
buluyorum her seferinde
ilmek ilmek çözülüyorum akşamları aya karşı
biliyorsun, yaşıyor süsü verilen bir hayat benimkisi
bak
ben bir yanılgı olarak doğmuşum işte

5.

seni içinden öpüyorum.

Latest posts by Mustafa Kerkercigil (see all)

Bu yazı yorumlara kapalı.